CZY MASZYNA MOŻE OSZALEĆ?

Mira Marcinów

Pisarka · Naukowczyni · Polska

Pisarka i fi­lo­zof­ka, rocznik 1985, doktor nauk hu­ma­ni­stycz­nych w za­kre­sie psy­cho­lo­gii Uni­wer­sy­te­tu Ja­giel­loń­skie­go, adiunkt w In­sty­tu­cie Fi­lo­zo­fii i So­cjo­lo­gii PAN. Skoń­czy­ła Mię­dzy­wy­dzia­ło­we In­dy­wi­du­al­ne Studia Hu­ma­ni­stycz­ne w Kra­ko­wie, ma­gi­ste­ria z fi­lo­zo­fii i z psy­cho­lo­gii, a dok­to­rat obro­ni­ła na Wy­dzia­le Fi­lo­zo­ficz­nym w In­sty­tu­cie Psy­cho­lo­gii. W PAN pracuje w Za­kła­dzie Logiki i Ko­gni­ty­wi­sty­ki i kieruje współ­za­ło­żo­nym przez siebie Ośrod­kiem Myśli Psy­cho­ana­li­tycz­nej. Wy­kła­da­ła na Uni­wer­sy­te­cie SWPS w War­sza­wie i na Uni­wer­sy­te­cie Ja­giel­loń­skim.

Za roz­pra­wę dok­tor­ską dostała Nagrodę Pre­mie­ra, ma na koncie sty­pen­dium Mi­ni­ster­stwa Nauki i Szkol­nic­twa Wyż­sze­go, nagrodę Fun­du­szu imienia Adama Krzy­ża­now­skie­go, Nagrodę Jerzego Perza­now­skie­go i sty­pen­dium naukowe dla wy­bit­nych młodych na­ukow­ców z 2018 roku. Była fi­na­list­ką Nagrody Na­uko­wej „Po­li­ty­ki” i no­mi­no­wa­ną do Po­znań­skiej Nagrody Li­te­rac­kiej, obie rzeczy w 2019 roku. Za­ini­cjo­wa­ła „Radio Głosy” i współ­or­ga­ni­zu­je Otwarte Se­mi­na­ria Fi­lo­zo­ficz­no-Psy­chia­trycz­ne.

Pisze o dzie­jach pol­skiej psy­chia­trii, o me­lan­cho­lii, hi­sto­rii idei, sza­leń­stwie li­te­rac­kim, tańcu i psy­cho­pa­to­lo­gii zwie­rząt. Wydała „Na kra­wę­dzi wol­no­ści” (2012), pierw­szy tom „Hi­sto­rii pol­skie­go sza­leń­stwa” (2017), „Nie­za­bliź­nio­ną ranę Narcyza” na­pi­sa­ną z Bar­tło­mie­jem Do­bro­czyń­skim (2018) oraz „Bez­ma­tek” (2020), po którym przy­szedł Pasz­port „Po­li­ty­ki” 2020 w dzie­dzi­nie li­te­ra­tu­ry i no­mi­na­cja do Nagrody Li­te­rac­kiej „Nike” 2021.

Marcin Cecko

Dramaturg · Pisarz · Polska

Poeta, dra­ma­turg, pisarz i aktor, rocznik 1981, uro­dzo­ny w War­sza­wie. Był jednym z twórców grupy okre­śla­nej mianem neo­lin­gwi­stów, razem z Marią Cy­ra­no­wicz, Joanną Mueller, Mi­cha­łem Ka­sprza­kiem i Ja­ro­sła­wem Lip­szy­cem, i współ­au­to­rem ich ma­ni­fe­stu z 2002 roku. Wydał trzy tomiki po­etyc­kie: „Roz­bio­rek” (2000), „Pląsy” (2003) i „Mów” (2006), a w war­szaw­skiej klu­bo­ka­wiar­ni Chłodna 25 pro­wa­dził cy­klicz­ne występy, w których im­pro­wi­zo­wa­ne­mu czy­ta­niu to­wa­rzy­szy­ły muzyka i pro­jek­cje wideo. W 2007 roku stanął na czele for­ma­cji 3 Boys Move razem z Piotrem Gło­wac­kim i Janem Dra­vne­lem.

W teatrze za­czy­nał jako aktor w war­szaw­skim Studium Te­atral­nym, potem współ­two­rzył tekst tam­tej­sze­go „Par­si­fa­la” (2004) i zagrał w nim rolę. Z Natalią Kor­cza­kow­ską pra­co­wał przy „Solaris. Raport” w TR War­sza­wa, na pod­sta­wie prozy Sta­ni­sła­wa Lema. Od 2009 roku wie­lo­krot­nie współ­pra­co­wał z Krzysz­to­fem Gar­ba­czew­skim: ich „Odyseja” zdobyła główną nagrodę na Ko­sza­liń­skich Kon­fron­ta­cjach Młodych m-teatr 2010, „Gwiazdę śmierci” wy­sta­wio­no w gmachu wał­brzy­skie­go kina, gdzie wi­dzo­wie oglą­da­li trans­mi­sję działań ak­tor­skich roz­rzu­co­nych po innych miej­scach, a „Życie sek­su­al­ne dzikich” w Nowym Teatrze, oparte na pio­nier­skiej pracy Bro­ni­sła­wa Ma­li­now­skie­go, pytało o status dzi­kie­go w po­no­wo­cze­snej rze­czy­wi­sto­ści.

Ich „Iwona, księż­nicz­ka Bur­gun­da”, do której napisał dra­ma­tur­gię i muzykę, dostała dwie sta­tu­et­ki na kra­kow­skiej Boskiej Komedii i Grand Prix Opol­skich Kon­fron­ta­cji Te­atral­nych. W samym 2013 roku zrobili razem trzy spek­ta­kle: „Bal­la­dy­nę” w Teatrze Polskim w Po­zna­niu, „Poczet królów pol­skich” w Starym Teatrze w Kra­ko­wie i „Ka­mien­ne niebo zamiast gwiazd” na rocz­ni­cę wybuchu po­wsta­nia war­szaw­skie­go, w ko­pro­duk­cji Muzeum Po­wsta­nia War­szaw­skie­go i Nowego Teatru. Pisał też dra­ma­tur­gię do „An­ty­go­ny” i „Fah­ren­he­ita 451” w re­ży­se­rii Marcina Libera.

Bartłomiej Głowacki

Założyciel · Health tech · Polska

Za­ło­ży­ciel i Chief AI Officer aiThe­ra­py.Support, plat­for­my AI dla te­ra­peu­tów po­znaw­czo-be­ha­wio­ral­nych i terapii sche­ma­tów. Ana­li­zu­je ona sesje w czasie rze­czy­wi­stym: oznacza znie­kształ­ce­nia po­znaw­cze i tech­ni­ki te­ra­peu­tycz­ne, ak­tu­ali­zu­je kon­cep­cję przy­pad­ku po każdej sesji i skraca notatki do trzy­dzie­stu sekund, oddając te­ra­peu­tom około dwu­dzie­stu godzin pracy ad­mi­ni­stra­cyj­nej mie­sięcz­nie. Działa zgodnie z RODO i EU AI Act, a dane trzyma wy­łącz­nie w Unii. Zespół łączy do­świad­cze­nie kli­nicz­ne z bu­do­wa­niem opro­gra­mo­wa­nia na dużą skalę i w tym jest cała rzecz: to na­rzę­dzie pisane pod gabinet, w którym za­ufa­nie waży więcej niż prze­pu­sto­wość.