W programie
Rozmowa z Krzysztofem Zanussim
Zaraz po wystąpieniu, na tej samej scenie i bez przerwy: rozmowa, w której na pytania odpowiada człowiek, który uczył pokolenia reżyserów, że kamera jest narzędziem myślenia. Pytania idą z sali, więc kształt tej godziny zależy od tego, kto przyjdzie. Dobre miejsce dla każdego, kto chce skonfrontować własne zdanie o sztucznej inteligencji z kimś, kto patrzy na nią z sześćdziesięcioletniej perspektywy pracy nad obrazem, a nie z perspektywy kolejnego narzędzia.
- Zaraz po keynote, na tej samej scenie
- Pytania z sali
Kto
Krzysztof Zanussi
Reżyser · Edukator · Polska
Reżyser, scenarzysta, producent i aktor, urodzony w Warszawie w 1939 roku, którego twórczość wiąże się z dwoma nurtami polskiego kina: kinem Młodej Kultury i kinem moralnego niepokoju. Zaczynał od fizyki na Uniwersytecie Warszawskim, w 1959 roku porzucił ją dla filozofii na Uniwersytecie Jagiellońskim, potem porzucił i ją, aż w końcu wybrał reżyserię w łódzkiej szkole filmowej, którą skończył w 1966 roku. Z ośmiu etiud studenckich najważniejsza okazała się „Śmierć prowincjała”, wielokrotnie nagradzana na festiwalach, między innymi Złotym Dukatem w Mannheim.
Renomę intelektualisty dotykającego moralności, wiary, zła i człowieczeństwa zdobył „Strukturą kryształu” (1969), „Iluminacją” (1972), „Barwami ochronnymi” (1976), „Spiralą” (1978), „Constansem” (1980) i „Imperatywem” (1982). Kręcił w Polsce i za granicą: w Republice Federalnej Niemiec, we Włoszech i w Rosji. Za „Rok spokojnego słońca” (1984) dostał Złotego Lwa w Wenecji, a Grand Prix Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych dwukrotnie, za „Barwy ochronne” i za „Życie jako śmiertelną chorobę przenoszoną drogą płciową” (2000). Jako producent stał za filmami innych reżyserów, między innymi „Weiserem” Wojciecha Marczewskiego, „Pręgą” Magdaleny Piekorz i „Pokotem” Agnieszki Holland.
Od 1992 roku profesor sztuk filmowych, Komandor Orderu Odrodzenia Polski. Uczył pokolenia reżyserów, że kamera jest narzędziem myślenia. Na Warsaw Glitch otwiera festiwal keynote'em „Epoka transhumanizmu”, zostaje na rozmowę na tej samej scenie i wchodzi w piątkowy panel o historii człowieka wystukanej na maszynie.
