PRZEZ TRZY DNI WARSZAWA BYŁA ŚWIATOWĄ STOLICĄ KREATYWNEJ AI

War­saw Glitch od­by­wał się od 28 do 30 sierp­nia w War­saw Pre­si­den­tial Ho­tel, Te­atrze 6. Pię­tro w Pa­ła­cu Kul­tu­ry i Na­uki oraz Wy­twór­ni Fil­mów Do­ku­men­tal­nych i Fa­bu­lar­nych przy ul. Chełm­skiej. Wy­da­rze­nie stwo­rzył Mi­chał „OverJK” Ower­czuk, za­ło­ży­ciel i dy­rek­tor ar­ty­stycz­ny War­saw Glitch, re­ży­ser oraz ka­pi­tan re­pre­zen­ta­cji Pol­ski w mię­dzy­na­ro­do­wym tur­nie­ju Gen­Jam Di­rec­tor’s Cup.

Od po­cząt­ku ideą wy­da­rze­nia było wyj­ście poza śro­do­wi­sko sku­pio­ne wy­łącz­nie wo­kół ge­ne­ra­tyw­nej AI. Na tych sa­mych sce­nach spo­tka­li się twór­cy no­wych tech­no­lo­gii z re­ży­se­ra­mi tra­dy­cyj­ne­go kina, ak­to­ra­mi, pro­du­cen­ta­mi fil­mo­wy­mi i te­le­wi­zyj­ny­mi, sce­na­rzy­sta­mi, pi­sa­rza­mi, praw­ni­ka­mi, in­we­sto­ra­mi, na­ukow­ca­mi, fo­un­de­ra­mi star­tu­pów i przed­sta­wi­cie­la­mi naj­więk­szych firm pro­duk­cyj­nych. Go­ście przy­je­cha­li do War­sza­wy z Pol­ski, Sta­nów Zjed­no­czo­nych, Ka­na­dy, Fran­cji, Nie­miec, Skan­dy­na­wii, Ko­rei Po­łu­dnio­wej oraz in­nych czę­ści Eu­ro­py i świata.

Krzysztof Zanussi otwiera festiwal

Sym­bo­licz­nym po­cząt­kiem pierw­szej edy­cji było wy­stą­pie­nie Krzysz­to­fa Za­nus­sie­go. Je­den z naj­wy­bit­niej­szych pol­skich re­ży­se­rów otwo­rzył War­saw Glitch wy­stą­pie­niem po­świę­co­nym czło­wie­ko­wi w epo­ce trans­hu­ma­ni­zmu. Za­miast roz­mo­wy o ko­lej­nych mo­de­lach i apli­ka­cjach po­ja­wi­ły się py­ta­nia znacz­nie szer­sze: o gra­ni­ce czło­wie­czeń­stwa, od­po­wie­dzial­ność twór­cy, sens po­stę­pu tech­no­lo­gicz­ne­go i to, co dzie­je się z kul­tu­rą w mo­men­cie, w któ­rym ma­szy­na za­czy­na uczest­ni­czyć w pro­ce­sie twórczym.

Za­nus­si nie ogra­ni­czył swo­je­go udzia­łu do wy­stą­pie­nia otwie­ra­ją­ce­go. Po­zo­stał z uczest­ni­ka­mi fe­sti­wa­lu i brał udział w ko­lej­nych roz­mo­wach, mię­dzy in­ny­mi w pa­ne­lu Bra­ine­ra do­ty­czą­cym tego, czym sztucz­na in­te­li­gen­cja jest dla współ­cze­snych fil­mow­ców i jak zmie­nia spo­sób my­śle­nia o au­tor­stwie, ob­ra­zie i od­po­wie­dzial­no­ści artystycznej.

Był to je­den z ele­men­tów, któ­re od­róż­nia­ły War­saw Glitch od ty­po­wej kon­fe­ren­cji tech­no­lo­gicz­nej. O przy­szło­ści AI nie roz­ma­wia­li wy­łącz­nie lu­dzie bu­du­ją­cy na­rzę­dzia, ale rów­nież oso­by od de­kad two­rzą­ce kino, te­le­wi­zję i kulturę.

W piąt­ko­wych roz­mo­wach uczest­ni­czy­li mię­dzy in­ny­mi pro­du­cen­ci Krzysz­tof So­łek, Ra­do­sław Ja­rec­ki, Ka­mil Prze­łęc­ki i Ce­za­ry Grze­siuk, a tak­że ak­to­rzy Ro­bert Gu­la­czyk i Ję­drzej Je­zier­ski. Dys­ku­sje do­ty­czy­ły prak­tycz­nych i etycz­nych gra­nic wy­ko­rzy­sty­wa­nia sztucz­nej in­te­li­gen­cji w fil­mie oraz tego, w któ­rych ob­sza­rach AI może wspie­rać twór­cę, a gdzie może pro­wa­dzić do utra­ty kon­tro­li nad dzie­łem, wi­ze­run­kiem czy pra­wa­mi do wykonania.

Tech­no­lo­gia zo­sta­ła rów­nież skon­fron­to­wa­na ze świa­tem li­te­ra­tu­ry i hu­ma­ni­sty­ki. Mira Mar­ci­nów, Mar­cin Cec­ko i Bar­tło­miej Gło­wac­ki roz­ma­wia­li o re­la­cji po­mię­dzy sztucz­ną in­te­li­gen­cją, świa­do­mo­ścią, emo­cja­mi i sztu­ką. Za­miast ko­lej­nej dys­ku­sji o pro­duk­tyw­no­ści po­ja­wi­ły się py­ta­nia o to, czy sys­tem może prze­kro­czyć gra­ni­ce wy­zna­czo­ne przez swo­ich twór­ców oraz czy pro­ces ge­ne­ra­tyw­ny może kie­dy­kol­wiek zo­stać uzna­ny za sa­mo­dziel­ny akt twórczy.

Jed­no­cze­śnie fir­my Ca­stin­gAI oraz Ve­les pre­zen­to­wa­ły kon­kret­ne przy­kła­dy zmian za­cho­dzą­cych już dziś w pro­duk­cji. Ca­stin­gAI po­ka­zy­wa­ło nowe mo­de­le pra­cy z cy­fro­wym wi­ze­run­kiem ak­to­rów, na­to­miast Ar­tur Pa­proc­ki i Ve­les przed­sta­wia­li po­dej­ście hy­bry­do­we, łą­czą­ce tra­dy­cyj­ne zdję­cia, pra­cę ak­to­rów i ge­ne­ra­tyw­ną postprodukcję.

Kto zapłaci za rewolucję i kto ją posiądzie?

War­saw Glitch nie uni­kał tak­że eko­no­micz­nej stro­ny trans­for­ma­cji. Edi Py­rek, Ro­bert Kro­plew­ski, Ro­bert Ka­miń­ski, Au­re­liusz Gór­ski i Ka­ta­rzy­na Sta­ro­sław­ska na­le­że­li do uczest­ni­ków de­bat po­świę­co­nych wpły­wo­wi AI na go­spo­dar­kę, ry­nek pra­cy, re­gu­la­cje i spo­sób bu­do­wa­nia no­wych firm.

Jed­nym z naj­bar­dziej nie­ty­po­wych for­ma­tów pierw­sze­go dnia był po­je­dy­nek „Jak nie in­we­sto­wać w Pol­sce?”, w któ­rym na­prze­ciw­ko sie­bie sta­nę­li in­we­stor i anioł biz­ne­su Ma­ciej Zien­ta­ra oraz fu­tu­ry­sta i przed­się­bior­ca Edi Py­rek. De­ba­ta była skon­stru­owa­na jak po­je­dy­nek, a ar­gu­men­ty uczest­ni­ków ana­li­zo­wał w cza­sie rze­czy­wi­stym eks­pe­ry­men­tal­ny sys­tem sztucz­nej in­te­li­gen­cji peł­nią­cy funk­cję do­dat­ko­we­go sę­dzie­go. W wy­da­rze­niu uczest­ni­czy­li rów­nież Piotr Sen­kus oraz Piotr Zien­ta­ra z War­sawJS.

Tech­nicz­na część fe­sti­wa­lu obej­mo­wa­ła mię­dzy in­ny­mi sys­te­my agen­to­we, two­rze­nie opro­gra­mo­wa­nia i pro­duk­cję gier. Ar­tur Ku­ra­siń­ski i Max Sa­la­mo­no­wicz po­ka­za­li, jak agen­to­wa sztucz­na in­te­li­gen­cja może zo­stać wy­ko­rzy­sta­na w prak­tycz­nym pro­ce­sie two­rze­nia gry.

Osob­ną prze­strzeń za­ję­ły kwe­stie praw­ne. Ma­riusz Bu­si­ło, Mi­chał Ki­bil i Ar­tem Pe­trov, za­ło­ży­ciel Co­py­Si­ght, roz­ma­wia­li nie tyl­ko o wy­ko­rzy­sty­wa­niu AI do two­rze­nia tre­ści, ale rów­nież o od­wrot­nym za­sto­so­wa­niu tech­no­lo­gii: wy­ko­rzy­sta­niu jej do wy­kry­wa­nia na­ru­szeń i ochro­ny wła­sno­ści in­te­lek­tu­al­nej. Był to punkt wyj­ścia do szer­szej dys­ku­sji o tym, jak po­win­ny wy­glą­dać pra­wa au­tor­skie w rze­czy­wi­sto­ści, w któ­rej tech­no­lo­gia roz­wi­ja się znacz­nie szyb­ciej niż regulacje.

Polska mistrzem GenJam Director’s Cup

Jed­nym z cen­tral­nych wy­da­rzeń War­saw Glitch była obec­ność pol­skiej re­pre­zen­ta­cji w ge­ne­ra­tyw­nym fil­mie i ofi­cjal­na pre­zen­ta­cja suk­ce­su Pol­ski w Ma­chi­ne Ci­ne­ma Gen­Jam Di­rec­tor’s Cup, mię­dzy­na­ro­do­wym tur­nie­ju, w któ­rym re­pre­zen­ta­cje na­ro­do­we ry­wa­li­zo­wa­ły w ko­lej­nych run­dach, two­rząc fil­my pod pre­sją czasu.

Pol­ska po­ko­na­ła po dro­dze Fran­cję, Ni­ge­rię i Sta­ny Zjed­no­czo­ne, a na­stęp­nie zwy­cię­ży­ła w fi­na­le z In­do­ne­zją. W ca­łym tur­nie­ju po­wsta­ło 510 filmów.

Naj­wy­żej oce­nio­ną przez jury pro­duk­cją fi­na­łu zo­sta­ła „Ur­su­la” w re­ży­se­rii Mi­cha­ła „OverJK” Ower­czu­ka, stwo­rzo­na przez ze­spół Po­lish Eagles. Film za­jął pierw­sze miej­sce w fi­na­ło­wym ran­kin­gu, sta­jąc się jed­no­cze­śnie sym­bo­lem suk­ce­su ca­łej pol­skiej reprezentacji.

„Ur­su­la” nie była tech­no­lo­gicz­nym de­mem. Film się­gał bez­po­śred­nio do pol­skiej tra­dy­cji li­te­rac­kiej, łą­cząc in­spi­ra­cję „Tre­na­mi” Jana Ko­cha­now­skie­go z po­etyc­kim do­po­wie­dze­niem Bo­le­sła­wa Le­śmia­na za­war­tym w wier­szu „Ur­szu­la Ko­cha­now­ska”. W cen­trum opo­wie­ści zna­la­zła się zmar­ła cór­ka Ko­cha­now­skie­go i je­den z naj­bar­dziej roz­po­zna­wal­nych mo­ty­wów pol­skiej li­te­ra­tu­ry, prze­pi­sa­ny za po­mo­cą no­we­go me­dium, ale po­zo­sta­ją­cy hi­sto­rią o stra­cie, pa­mię­ci i tęsknocie.

Pod­czas War­saw Glitch pol­ska ka­dra zo­sta­ła ofi­cjal­nie za­pre­zen­to­wa­na pu­blicz­no­ści, a jej człon­ko­wie ode­bra­li wy­róż­nie­nia za zwy­cię­stwo. W wy­da­rze­niu uczest­ni­czy­li rów­nież przed­sta­wi­cie­le mię­dzy­na­ro­do­wej spo­łecz­no­ści Ma­chi­ne Ci­ne­ma, mię­dzy in­ny­mi Minh Do, Af­fan Im­ran i Meg But­ton.

Hollywood i Europa w Warszawie

Mię­dzy­na­ro­do­wa część pro­gra­mu na­le­ża­ła do naj­bar­dziej roz­bu­do­wa­nych ele­men­tów War­saw Glitch. Jed­ną z naj­waż­niej­szych roz­mów o sce­na­rio­pi­sar­stwie w epo­ce ge­ne­ra­tyw­nej AI po­pro­wa­dzi­li Ju­stin Tre­vor Win­ters, wy­kła­dow­ca Loy­ola Ma­ry­mo­unt Uni­ver­si­ty w Los An­ge­les, pro­du­cent i sce­na­rzy­sta Ad­rien Bod­son oraz ame­ry­kań­sko-nie­miec­ki sce­na­rzy­sta i twór­ca Al­bert Bo­ze­san. Dys­ku­sja do­ty­czy­ła tego, czy kla­sycz­ne struk­tu­ry nar­ra­cyj­ne prze­trwa­ją mo­ment, w któ­rym ge­ne­ro­wa­nie ko­lej­nych wa­rian­tów fa­bu­ły sta­nie się prak­tycz­nie natychmiastowe.

Na War­saw Glitch swo­je pra­ce za­pre­zen­to­wał rów­nież Oscar Bur­gos, ani­ma­tor i twór­ca VFX zwią­za­ny z du­ży­mi pro­duk­cja­mi hol­ly­wo­odz­ki­mi. Pod­czas wy­da­rze­nia po­ka­za­no jego film „Be­twe­en the Li­nes”. Od­był się rów­nież po­kaz fil­mu „Fre­edom”, pro­duk­cji po­świę­co­nej hi­sto­rii Ta­de­usza Ko­ściusz­ki, z udzia­łem Ja­me­sa Dra­ke’a, Tho­ma­sa R. Car­ring­to­na oraz twór­ców i ak­to­rów zwią­za­nych z pro­jek­tem. Pu­blicz­ność zo­ba­czy­ła rów­nież „Bal­lad of the Schi­zo­id Man” Ad­ria­na Da­nie­la Bot­na­riu.

Sil­nie re­pre­zen­to­wa­na była eu­ro­pej­ska sce­na twór­ców AI. Ze Skan­dy­na­wii do War­sza­wy przy­je­cha­li mię­dzy in­ny­mi Bil­ly Bo­man, Mar­kus i Tan­ja Lauk­ka­nen, Ed­mond Yang oraz Mar­cus Grip. Fran­cu­ską sce­nę re­pre­zen­to­wa­li Sy­lva­in Per­ret, Marc Hor­gu­es, Mon­sieur Moy­en i Ca­ro­li­ne Thi­re­au.

Pierw­szy dzień za­koń­czył Star­tup Bat­tle, otwar­ty show­ca­se, w któ­rym po­nad 12 star­tu­pów z Pol­ski, Eu­ro­py i Sta­nów Zjed­no­czo­nych pre­zen­to­wa­ło swo­je pro­duk­ty przed in­we­sto­ra­mi i publicznością.

Wie­czo­rem dru­gie pię­tro War­saw Pre­si­den­tial Ho­tel zmie­ni­ło cha­rak­ter. Ta­ras ho­te­lu zo­stał prze­ję­ty przez War­saw Glitch, a kon­fe­ren­cyj­na at­mos­fe­ra ustą­pi­ła miej­sca mu­zy­ce, ne­twor­kin­go­wi i nie­for­mal­nym spo­tka­niom. W czer­wo­nej opra­wie świetl­nej spo­tka­li się ar­ty­ści, in­we­sto­rzy, fo­un­de­rzy, ak­to­rzy i mię­dzy­na­ro­do­wi go­ście fe­sti­wa­lu. Za mu­zycz­ną część wie­czo­ru od­po­wia­dał mię­dzy in­ny­mi The­mo Me­li­ki­dze, ame­ry­kań­sko-gru­ziń­ski ak­tor zna­ny mię­dzy in­ny­mi z fil­mu „Dzień Pa­trio­tów”, w któ­rym wy­stą­pił u boku Mar­ka Wahlberga.

Sobota: od telewizji do hollywoodzkich VFX

Dru­gi dzień War­saw Glitch prze­niósł głów­ną sce­nę do Te­atru 6. Pię­tro w Pa­ła­cu Kul­tu­ry i Na­uki i jesz­cze moc­niej skie­ro­wał dys­ku­sję w stro­nę prak­tycz­nej pro­duk­cji fil­mu, te­le­wi­zji, re­kla­my, VFX i no­wych mediów.

Dzień otwo­rzy­li Meg­gie Miao i Jan Kę­piń­ski pod­czas ma­sterc­lass po­świę­co­ne­go pro­duk­cji te­le­wi­zyj­nej. Miao opo­wia­da­ła o do­świad­cze­niach z ame­ry­kań­skie­go ryn­ku i swo­jej pra­cy przy CBS News Sun­day Mor­ning, za któ­rą dwu­krot­nie otrzy­ma­ła Day­ti­me Emmy, na­to­miast Kę­piń­ski wno­sił per­spek­ty­wę wie­lo­let­nie­go pro­du­cen­ta i re­ży­se­ra pol­skiej telewizji.

W ko­lej­nych spo­tka­niach uczest­ni­czy­li mię­dzy in­ny­mi Oscar Bur­gos, Matt To­karz z Pla­ti­ge Ima­ge, Ben Chi­moy, Pe­ter Chul­min Krell oraz Stu­art Cripps. Cripps, do­świad­czo­ny spe­cja­li­sta VFX pra­cu­ją­cy przy wiel­kich pro­duk­cjach hol­ly­wo­odz­kich, prze­pro­wa­dził ma­sterc­lass po­ka­zu­ją­cy, w jaki spo­sób sztucz­na in­te­li­gen­cja za­czy­na być in­te­gro­wa­na z ist­nie­ją­cym warsz­ta­tem efek­tów wi­zu­al­nych. Jego za­wo­do­we port­fo­lio obej­mu­je mię­dzy in­ny­mi pro­duk­cje z se­rii „Spi­der-Man” i „Trans­for­mers”, a tak­że „The Re­ve­nant” czy „The Day After Tomorrow”.

Na głów­nej sce­nie Mi­chał „OverJK” Ower­czuk pro­wa­dził roz­mo­wy z przed­sta­wi­cie­la­mi bar­dzo róż­nych czę­ści bran­ży. Wśród go­ści zna­leź­li się mię­dzy in­ny­mi Jo­an­na Uni­wer­sal, zwią­za­na wcze­śniej ze stra­te­gią w Sa­at­chi & Sa­at­chi i Ogi­lvy, Mar­ga­ri­ta Gru­bi­na z Re­spe­echer, Ar­tem Pe­trov, mo­del­ka Pola Lach­nik, Ro­bert Mo­ścic­ki z ATM Stu­dio, agent ta­len­tów Phi­lip­pe Buka, ame­ry­kań­ski twór­ca Bro­gan Was­sell oraz ko­re­ań­ski re­ży­ser Jun­ho Her, któ­ry po dwóch de­ka­dach pra­cy w świe­cie mody roz­po­czął twór­czość wy­ko­rzy­stu­ją­cą ge­ne­ra­tyw­ną AI.

Wspól­nym mia­now­ni­kiem wie­lu z tych roz­mów nie było py­ta­nie o to, czy AI „za­bie­rze ko­muś pra­cę”, lecz znacz­nie bar­dziej kon­kret­ne kwe­stie: kto po­sia­da wi­ze­ru­nek ak­to­ra, w jaki spo­sób na­le­ży li­cen­cjo­no­wać głos, kto po­wi­nien być wła­ści­cie­lem ma­te­ria­łu wy­ge­ne­ro­wa­ne­go przez mo­del i gdzie znaj­du­je się gra­ni­ca po­mię­dzy wy­ko­rzy­sta­niem tech­no­lo­gii a na­ru­sze­niem praw twórców.

Mię­dzy­na­ro­do­wą per­spek­ty­wę pro­du­cenc­ką przed­sta­wia­li rów­nież Af­fan Im­ran, Etien­ne De­jong, Mar­tin Ku­nert, Eric Ma­nes i Ad­rien Bod­son, roz­ma­wia­jąc o tym, jak zmie­nia­ją się mo­de­le pro­duk­cji fil­mo­wej oraz jak duże stu­dia i nie­za­leż­ni pro­du­cen­ci pró­bu­ją od­na­leźć się w zu­peł­nie no­wym ekosystemie.

Świat ak­tor­ski re­pre­zen­to­wa­li mię­dzy in­ny­mi Iza­be­la Po­łeć, Ma­ria Sa­dow­ska, An­drzej Nej­man i Ma­riusz Po­łeć, któ­rzy dys­ku­to­wa­li o tym, w jaki spo­sób ak­tor może kon­ku­ro­wać z cy­fro­wym wi­ze­run­kiem i al­go­ryt­micz­ną re­pro­duk­cją performance’u.

Jed­nym z key­no­te’ów był wy­kład Adie­go Si­de­ma­na, przed­się­bior­cy od po­nad dwóch de­kad bu­du­ją­ce­go plat­for­my i pro­duk­ty in­ter­ne­to­we, dziś sto­ją­ce­go za Po­pcorn.co i Re­vel. Si­de­man przed­sta­wił swo­ją wi­zję ko­lej­nej ery me­diów in­ter­ne­to­wych: świa­ta, w któ­rym użyt­kow­nik sta­je się nie tyl­ko od­bior­cą, ale rów­nież pro­du­cen­tem sper­so­na­li­zo­wa­nych treści.

Warsz­ta­to­wą część dnia do­mknął Bil­ly Bo­man, pre­zen­tu­jąc case stu­dy pro­duk­cji wy­so­ko­bu­dże­to­wej kam­pa­nii re­kla­mo­wej z wy­ko­rzy­sta­niem ge­ne­ra­tyw­nej sztucz­nej in­te­li­gen­cji. Roz­mo­wy i wy­wia­dy z czę­ścią twór­ców, fo­un­de­rów i przed­sta­wi­cie­li bran­ży pro­wa­dził rów­nież Fi­lip Ko­nop­czyń­ski.

Czerwony dywan i gala

Wie­czo­rem Te­atr 6. Pię­tro zmie­nił się z prze­strze­ni kon­fe­ren­cyj­nej w miej­sce gali. Na czer­wo­nym dy­wa­nie po­ja­wi­li się ak­to­rzy, ar­ty­ści sce­nicz­ni, twór­cy in­ter­ne­to­wi, mo­del­ki, in­flu­en­ce­rzy, pro­du­cen­ci, fo­un­de­rzy star­tu­pów, pre­ze­si firm i twór­cy ge­ne­ra­tyw­ne­go kina.

Wie­czor­na część roz­po­czę­ła się pre­zen­ta­cją zwy­cię­skiej pro­duk­cji pol­skiej re­pre­zen­ta­cji oraz mu­zy­ką wy­ko­ny­wa­ną na żywo. Na sce­nie przed­sta­wio­no mię­dzy­na­ro­do­wych go­ści, part­ne­rów wy­da­rze­nia, twór­ców fil­mu „Fre­edom”, a przede wszyst­kim re­pre­zen­ta­cję Pol­ski, któ­ra kil­ka ty­go­dni wcze­śniej zdo­by­ła ty­tuł mi­strzow­ski w Gen­Jam Di­rec­tor’s Cup.

Był to je­den z mo­men­tów naj­le­piej od­da­ją­cych za­ło­że­nie ca­łe­go War­saw Glitch: na jed­nej wi­dow­ni zna­la­zły się oso­by ko­ja­rzo­ne z tra­dy­cyj­nym prze­my­słem fil­mo­wym i te­le­wi­zyj­nym oraz twór­cy tech­no­lo­gii i no­we­go, ge­ne­ra­tyw­ne­go me­dium, któ­re jesz­cze kil­ka lat temu prak­tycz­nie nie ist­nia­ło jako osob­na dzie­dzi­na produkcji.

Po czę­ści ofi­cjal­nej wy­da­rze­nie prze­szło w ko­lej­ne spo­tka­nie ne­twor­kin­go­we i after­par­ty, pod­czas któ­re­go po­now­nie wy­stą­pił The­mo Me­li­ki­dze, a mu­zycz­ną część wie­czo­ru kon­ty­nu­owa­li za­pro­sze­ni ar­ty­ści i DJ-e.

Niedziela: powrót do filmów

Po dwóch bar­dzo in­ten­syw­nych dniach nie­dziel­na część War­saw Glitch mia­ła bar­dziej ka­me­ral­ny cha­rak­ter. Uczest­ni­cy prze­nie­śli się do Wy­twór­ni Fil­mów Do­ku­men­tal­nych i Fa­bu­lar­nych, miej­sca bez­po­śred­nio zwią­za­ne­go z hi­sto­rią pol­skie­go kina.

Za­miast ko­lej­nych du­żych pa­ne­li cen­trum pro­gra­mu sta­no­wi­ły fil­my. Pu­blicz­ność zo­ba­czy­ła pro­duk­cje no­mi­no­wa­ne do War­saw Glitch Awards oraz fil­my two­rzo­ne przez człon­ków pol­skiej re­pre­zen­ta­cji pod­czas ko­lej­nych eta­pów Gen­Jam Di­rec­tor’s Cup. Twór­cy mo­gli oso­bi­ście przed­sta­wić swo­je pro­jek­ty, opo­wie­dzieć o spo­so­bie pra­cy, de­cy­zjach ar­ty­stycz­nych i tech­no­lo­gicz­nych oraz od­po­wie­dzieć na py­ta­nia widzów.

Było to waż­ne do­mknię­cie ca­łe­go wy­da­rze­nia. Po trzech dniach roz­mów o pra­wie, tech­no­lo­gii, pie­nią­dzach, ety­ce i przy­szło­ści ryn­ku uwa­ga wró­ci­ła do pod­sta­wo­we­go ele­men­tu, wo­kół któ­re­go po­wstał War­saw Glitch: do fil­mu i do lu­dzi, któ­rzy go tworzą.

Pod­czas nie­dziel­ne­go spo­tka­nia roz­strzy­gnię­to rów­nież Su­ite Dre­ams, spe­cjal­ny mię­dzy­na­ro­do­wy Vi­deo Hac­ka­thon Gen­Jam or­ga­ni­zo­wa­ny przy wspar­ciu War­saw Pre­si­den­tial Ho­tel. Po­nad 200 twór­ców z róż­nych czę­ści świa­ta ry­wa­li­zo­wa­ło, przy­go­to­wu­jąc wła­sne fil­my w ra­mach wspól­ne­go brie­fu. Na­gro­dą dla au­to­ra naj­lep­sze­go pro­jek­tu był po­byt w dwu­po­zio­mo­wym Apar­ta­men­cie Pre­zy­denc­kim War­saw Pre­si­den­tial Ho­tel na naj­wyż­szych pię­trach bu­dyn­ku, z pa­no­ra­micz­nym wi­do­kiem na cen­trum Warszawy.

Pierwsza edycja, która połączyła światy

War­saw Glitch po­wstał w mo­men­cie, w któ­rym dys­ku­sja o sztucz­nej in­te­li­gen­cji bar­dzo czę­sto spro­wa­dza się do dwóch skraj­no­ści: bez­kry­tycz­ne­go za­chwy­tu nad tech­no­lo­gią albo prze­ko­na­nia, że na­le­ży ją za­trzy­mać. Pierw­sza edy­cja wy­da­rze­nia pró­bo­wa­ła stwo­rzyć prze­strzeń po­mię­dzy tymi stanowiskami.

Przez trzy dni na tych sa­mych sce­nach po­ja­wia­li się lu­dzie bu­du­ją­cy mo­de­le i star­tu­py, twór­cy uży­wa­ją­cy ge­ne­ra­tyw­nej AI każ­de­go dnia, re­ży­se­rzy tra­dy­cyj­ne­go kina, pro­du­cen­ci, ak­to­rzy wal­czą­cy o pra­wa do swo­je­go wi­ze­run­ku, praw­ni­cy pró­bu­ją­cy in­ter­pre­to­wać re­gu­la­cje, in­we­sto­rzy za­sta­na­wia­ją­cy się, gdzie po­wsta­nie ko­lej­ny ry­nek, oraz ar­ty­ści za­da­ją­cy znacz­nie prost­sze, ale być może waż­niej­sze py­ta­nie: co z tego wszyst­kie­go po­zwa­la stwo­rzyć lep­szą historię?

Po­nad 1400 uczest­ni­ków, po­nad 120 pre­le­gen­tów, oko­ło 70 wy­da­rzeń pro­gra­mo­wych, trzy lo­ka­li­za­cje i go­ście z wie­lu kra­jów spra­wi­ły, że przez ostat­ni week­end sierp­nia War­sza­wa sta­ła się jed­nym z miejsc, w któ­rych wy­jąt­ko­wo in­ten­syw­nie dys­ku­to­wa­no o przy­szło­ści fil­mu, sztucz­nej in­te­li­gen­cji i ca­łej bran­ży rozrywkowej.

Pierw­sza edy­cja War­saw Glitch po­ka­za­ła rów­nież, że gra­ni­ca po­mię­dzy „bran­żą AI” i „tra­dy­cyj­ną bran­żą kre­atyw­ną” za­czy­na tra­cić sens. Co­raz czę­ściej są to po pro­stu róż­ne czę­ści tego sa­me­go ryn­ku, i wła­śnie na ich sty­ku War­saw Glitch chce bu­do­wać ko­lej­ne edycje.

Pierwodruk: Telemagazyn ↗

Zdjęcia: Mateusz Gardocki / Flashback